Bekijk voorbeeldzinnen en woordvormen van Postmodern.

Postmodern betekenis

de overkoepelende naam voor een cultuurstroming die een reeks van filosofische standpunten en esthetische stijlen in de kunst sinds eind jaren 1950 betreft en die zich afzet tegen vroegere vormen van modernisme

Voorbeeldzinnen (20)

The Glass Blower is een postmodern meesterstuk.

En als ik er dan toch zo postmodern over moet gaan nadenken, is er dan ook maar 1% van de media in Nederland waar?

Hoewel, het trekker woordje postmodern zit erin.

Wat vindt je van deze cover van Shoop, door Tia Simone met Postmodern Jukebox?

Een stukje postmodern nationalisme: Zonder dat veel mensen dat weten, of willen erkennen, is ons land internationaal gezien heel groot in de moderne klassieke muziek.

Of blaat u gewoon wat postmodern geklets uit woke 'Theorie' na?

Niet alleen van het postmodern conservatisme maar van elke politieke storing.

Net als in de roman wordt in de reportage het eiland Tenerife als postmodern eiland voorgesteld.

Postmodern eclectisch, speels en ironiserend nam hij de conventies van het heersende kunstbedrijf op de korrel.

Verhelst zelf is er een absoluut tegenstander van zijn proza of poëzie postmodern te noemen.

Maar zoals jij al aangeeft past dat niet in de lijn van huidig postmodern feminisme.

Nee, dit is gewoon een postmodern woordgrapje.

Dat klinkt postmodern speels, maar er zit bij Peterson een Diepe Gedachte achter: 'katten zijn een manifestatie van de natuur, van het Bestaan in een bijna pure vorm'.

Dat krijg je nou als je je kerstmarkt nog niet omgetoverd hebt tot postmodern inclusief 'merry everything' of winterfeest.

Is er al een feitenvrij, postmodern en genderneutraal signalement bekend gemaakt van de mogelijke daders?

Zweden is een vaag postmodern land geworden, Rusland en Mexico weet ik niet, Syrië is socialistisch land gebaseerd op het Arabisch-nationalisme en de rest zijn marxistische dictaturen.

Dat kan komen door wat de Britse publicist Terry Eagleton omschrijft als ‘een postmodern gebrek aan diepgang om echte destructiviteit’ te kunnen begrijpen.

Die beeldenstorm is zijn handelsmerk, en het leidt steevast tot een postmodern-gereformeerde orthodoxie met een fragmentarisch Godsbeeld en een nadruk op lijden en kruis.

Maar als een voorbeeld van ‘postmodern’ schrijven waar geen touw aan vast te knopen valt.

Wie had gedacht dat zieke humor en ironie wel een effectieve respons waren op het nihilistische geweld van de profeetfans, het instorten van de verzorgingsstaat en ander postmodern leed en "empathie en verbinding" niet?